Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Ψυχές σαν ποταμόπλοια


Σκούρο ολόγιομο και άλικο ποτάμι,
υγρός μα κι άνθρακας θησαύριζε,
στις τρύπιες τσέπες κάποιας σκονισμένης πόλης.

Ψυχές  σαν ποταμόπλοια κατάπινε για αιώνες,
τέτοιες που δεν τους έλαχε η θάλασσα ποτέ,
τις έφτυνε ναυάγια  στον σιωπηλό βυθό του.

Στις όχθες του χορεύανε ζευγάρια πεθαμένα δέντρα,
κιθάρα παίζανε παλιοί αναστεναγμοί και πιάνο χίλιοι φόβοι,
στολίδι κατακόκκινα πουλιά  στα ολόγυμνα κλαδιά τους.

Μου’παν πως είναι μυστικό μα πρέπει να το ξέρω,
ευχές ολόλευκες ανθίζουνε κάθε ξημέρωμα Απρίλη,
και πρασινίζουνε χαμόγελα σαν φύλλα πικροδάφνης.

Και κάθε που μοστράριζε το δειλινό, όσο το μάτι φτάνει,
αναδυόταν ξαφνικά, στρατιές ολόγυμνα παιδιά  χειμώνες,
με γέλια για δολώματα και παιδικά τραγούδια δίχτυα.

Σφυρίζοντας  αδειάζανε σε βάρκες που ‘μοιαζαν πατρίδα,
γυαλιστερά ξεβράσματα να τα’χουν παιδικά  παιχνίδια,
και  κάποια τυχερά,  αξόδευτες, χαμένης μάνας αγκαλιές.

Έσμιξα στα κρυφά, μ’ολόχρυση καινούργια αποχή,
και κάθε που την σήκωνα τη γέμιζα με ξεφτισμένα χρόνια χέλια,
και αμέτρητα σπαρταριστά παράπονα που βρώμαγαν λυγμούς,

Είναι που ξόδεψες νωρίς και σπάταλα την τύχη του πρωτάρη,
μου φώναξε δακρύζοντας ο ποιο μικρός φλεβάρης.
Μην τα πετάξεις όμως.

Βάλτα σε ξύλινο σεντούκι κι έλα την πρώτη βροχερή αυγή,
βαφτίζουνε τους άπιστους και τους χαρίζουν μέλλον,
μα τούτα δώ τα θέλουνε πάντα για παρακαταθήκη.

4 σχόλια:

and33 είπε...

Τα ταξίδια σου στα ποιητικά νερά είναι πάντα ομόρφα και σ ένα ποταμόπλοιο με πανιά από χαμόγελο ποιητικού οίστρου.

Elli K. είπε...

Αντρέα μου τα ποτάμια αν κι εχουν για μένα κάτι ζοφερό, ειδικά σε πληγωμένες πόλεις σαν το Βελιγράδι, είναι σίγουρα πηγή έμπνευσης. Σ'ευχαριστω και όσο για την λέξη που σε προβλημάτισε, όπως κι εμένα, για ξαναδές την, αντακαταστάθηκε!

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Είναι που ξόδεψες νωρίς και σπάταλα την τύχη του πρωτάρη,
μου φώναξε δακρύζοντας ο ποιο μικρός φλεβάρης.
Μην τα πετάξεις όμως.

Βάλτα σε ξύλινο σεντούκι κι έλα την πρώτη βροχερή αυγή,
βαφτίζουνε τους άπιστους και τους χαρίζουν μέλλον,
μα τούτα δώ τα θέλουνε πάντα για παρακαταθήκη. ..

...κι αυτό ευφυές και όμορφο είναι..
Καλησπέρα!

Nemecaias είπε...

αυτη η συνουσια συναισθηματων ... η σιωπη δεν εχει νοημα το νοημα δεν εχει σιωπη... μα και τι να πεις για τους ποταμους των αστρων που δωριζεις... ωσαν τρεμαμενα ζαρκαδια δραπετευουν απο τα στεκαμενα νερα της μνημης και πλατσουριζουν στις χειμαρωδεις εκβολες του λογου... τα λογια σου ζαρκαδια ανημερα και οι σκεψεις σου κυνηγι...παραμεριζουμε να πλευσεις ...ποιητρια ελλη ν-σος eyes land αποτυπωμα.