ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

Από εδώ ως τα χέρια του,

κόκκινη σιωπή,

αέρας,

και λευκά φοβισμένα τοπία

Από εδώ ως το στόμα του, 

πολεμική οργή, 

ήλιος,

και γέρικες βουβές προσευχές. 

Από εδώ ως τα μάτια του, 

ελικοειδές ταξίδι, 

σκόνες, 

και ιδρωμένα ασπρόμαυρα όνειρα.

Από εδώ ως το εμείς, 

ανυποψίαστα χιλιόμετρα. 

Με φύλλα, 

κύματα, 

σκιές, 

και απομεσήμερα 

ιχνηλατώ τα περιγράμματα σου. 

ΓΕΝΙΚΗ

Παλεύω με κάτι παράθυρα, 

τα ανοίγω. 

Μαύρο κουστούμι φωτισμένο. 

Τινάζω ένα λευκό σεντόνι,

το τεντώνω. 

Μπούκλες γκρίζες, σχεδόν ιπτάμενες. 

Ξεσκονίζω τα παλιά βιβλία,

τα ξεφυλλίζω.

"Περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας'*

Κλειστά παράθυρα, 

τσαλακωμένα σεντόνια,

στίχοι από παλιά βιβλία.

Παλεύαμε τα σώματα,

τινάζαμε τις νύχτες, 

ξεσκονίζαμε λυγμούς.

Φθινοπώριασε.  

Καιρός για γενική καθαριότητα αγάπη μου. 

* Θυμάσαι τις νύχτες;Για να σε κάνω να γελάσειςπερπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας. «Πώς γίνεται αυτό;» ρώταγες. 

Μα ήταν τόσο απλό αφού μ’ αγαπούσες.

Τάσος Λειβαδίτης, «Σε μια γυναίκα», από τη συλλογή Ανακάλυψη

03.45 π.μ.

Στις 3.45 το ξημέρωμα η ζωή συχνά μοιάζει πολύ απλή.

Βλέμματα αμφίβολα βαφτίζονται με γενναιοδωρία λάγνα.

Οι αγκαλιές αποκτούν μια ελαστικότητα σπάνια και χωράνε και τα πιο γιγάντια ψέματα.

Τα τσιγάρα που ανάβουν με συχνότητα βλεφαρίσματος γεννούν μια αδιαπραγμάτευτη σιγουριά.

Τα συνθήματα στους τοίχους της νύχτας που απομακρύνεται μιλάνε όλα για αγάπη, που αναζητείται, διεκδικείται, επαναστατεί, μεγαλουργεί, αγάπη όπως και να'χει.

Ο ουρανός στις 3.45 σε κυκλώνει σαν αντανάκλαση θάλασσας Αυγουστιάτικου δειλινού στις κυκλικά αιώνιες Κυκλάδες μας.

Το διπλανό σου σώμα, το ονειρικό σώμα, σάρκινο ή άυλο, μεταξωτό η χνουδάτο σχεδόν σαν, ίσως και, - μαξιλάρι, είναι εκεί, και αυτό είναι μια βεβαιότητα, περίπου σαν γεγονός.

Στις 3.45 το ξημέρωμα η μέρα δεν έφυγε ακόμη.... η μέρα δεν ήρθε ακόμη....

Κ' εκείνη ακριβώς την ώρα,
η ζωή απλή μέσα στην καπνισμένη της σιωπή,
αιωρείται για λίγο,
λιτή, φωτεινή, αιθέρια και μεγαλοπρεπής,
σαν το λευκό σου πουκάμισο στην πρύμνη του Ροδάνθη.

ΣΑΡΚΑ - ΖΩ

Tα φύλλα, ξερά.
Ωραίος θάνατος.

Τα δάχτυλα ανθρώπων, σβούρες.
Ωραία διαπλοκή.

Μπούκλες σε θαλασσινό αέρα, νιφάδες.
Ωραία διαδρομή.

Φύλλα, δάχτυλα και μπούκλες, δάσος.
Ωραία συνουσία.

Άσχημα ερεθισμένος ο γραφιάς.

Φοβόμουνα ανέκαθεν τα ροζ απογεύματα. Εγώ ποτέ έλεγα, Α-Π-Ο-Κ-Λ-Ε-Ι-Ε-Τ-Α-Ι . Στους ύπνους αλλά και στα νυχτέρια τα έβαφα όλα πρασινογάλαζα και μύριζαν βανίλια, αλμύρα, φίλους, εραστές και τσίπουρο. Ένα πρόσφατα χθεσινό απόγευμα ,μύριζε θυμό και ερημιά , ήτανε κιτρινομουσταρδί,  με μουτζουρωμένο μακιγιάζ και ρουφούσε μπύρες... Παρόλα αυτά  όσο νύχτωνε επέτρεπε μια μυρωδιά δυόσμου, ένα χαμόγελο ψηφιακά ζωγραφιστό για αρχή, κάτι ρουμπινί στίχους, και παγωμένες γουλιές μαλαγουζιάς. Τουλάχιστον ρε γαμώτο δεν υπάρχει ακόμη ούτε υποψία ροζ και τα μαλλιά μου είναι σταθερά και απίστευτα σγουρά. Όσο για τα άλλα τι χαρά να σου απαντάς κάποιες φορές  γαλήνια, ψιθυριστά και φωναχτά "γιατί αυτό έτσι είναι" .... 

ΟΧΙ ΦΛΕΒΕΣ

Με αγγίζω.

Δεν είναι φλέβες αυτά που ψηλαφώ.

Είναι σκληροί σβώλοι.

Ένα αγκίστρι που σκούριασε χωρίς ψαριά.

Ένα χαμόγελο που έλιωσε κερένιο και σκοτείνιασε.

Κάποιο άγγιγμα που ξέφυγε στα ακροδάχτυλα.

Ένας ιδρώτας του που δεν έγλειψα γαμώτο.

Ανοησίες που λές .... τέτοιου είδους.

Α! και ακόμη μια φωτογραφία μου που έσκισα.

Δεν θα σκίσω ποτέ ξανά φωτογραφία μου.

Θα σκίζω μόνο σελίδες από ημερολόγια

εφημερίδες

βιβλία

περιτυλίγματα από δώρα άδωρα

και χάρτινες αφέγγαρες νύχτες,

άντε και κάτι μέρες ριζόχαρτο θαμπό.

Και θάμαι που λές τότε,

πιο όμορφη και από πεταλούδα που ξαποσταίνει,

εγω η πριγκίπισσα του μουντζουρωμένου χρόνου

σε κάποιες παιδικές σας ζωγραφιές.

Τόσο πολύ!

Ολόκληρη μια φευγαλέα λάμψη

σε ουρανό  που βλέπει ο άγνωστος.

Εκείνος που ομολογήστε το

όλες σκιαγραφήσατε συχνά πυκνά.

Κάτοικος κατακόκκινου πλανήτη

που  τον διασχίσαμε στα σκοτεινά,

με ταχύτητα, πάυσεις

και κοφτές θορυβώδεις ανάσες.